uit de praktijk

Economisch systeem als pooier


Paola Corbo werkt al vijftien jaar als maatschappelijk werkster met vrouwen die in de seksindustrie werken. Sinds 2019 is ze verbonden aan Stichting De Haven. We praten met haar over de talloze manieren waarop vrouwen zich gedwongen voelen de prostitutie in te gaan en welke rol cultuur hier soms in kan spelen.


Wat zegt het woord dwang in relatie tot prostitutie jou?

Ik heb een keer meegemaakt dat twee meisjes letterlijk bevrijd werden uit de handen van pooiers. Ze zaten bij ons op kantoor en trilden als bange vogeltjes. Ik moest ze steeds weer geruststellen dat hen niets meer kon overkomen. Als het over pooiers gaat is het voor iedereen duidelijk dat het om dwang gaat maar vooral de vrouwen die bij de Haven komen, is er sprake van een andere vorm van dwang. De dwang van honger, geen kansen, verhalen dat er een beter leven mogelijk is door naar Europa te gaan.

De grootste pooier is voor mij ons eigen economische systeem. Door de ongelijkheid die er in de wereld is, gaan mensen op zoek naar een beter leven. Je krijgt bijvoorbeeld een baan als schoonmaakster aangeboden, maar als je onvoorbereid naar Europa komt, kun je een makkelijk slachtoffer worden en kun je zomaar achter het raam belanden, in een club komen te werken, via sites of in het illegale circuit terecht komen. Vrouwen uit Latijns-Amerika zien dat mensen die in Europa werken met luxe cadeautjes thuiskomen, eten kunnen sturen en ook  hun kinderen een betere toekomst kunnen geven.

Vaak hebben vrouwen als kind al een moederrol opgelegd gekregen en hadden ze de verantwoordelijkheid voor hun jongere broertjes en zusjes. Het is heel vanzelfsprekend dat ze later ook voor hun familieleden blijven zorgen. Er zijn vrouwen  die kiezen voor dit werk om zo hun kinderen een betere toekomst te kunnen geven. Je ziet dan wel dat zij de cirkel van armoede, en het werken in de prostitutie doorbreken binnen een familie . Dat is een groot offer met een hele hoog  betaalde prijs.

Wat is voor jou belangrijk bij de begeleiding van deze vrouwen?

Als ik de straat in ga om bezoekwerk te doen, zie ik gewoon Jill, Frances en Raquel en ik ben blij dat ik ze zie. Zo ziet God ons toch ook? Ik veroordeel vrouwen niet omdat ze dit werk doen. Elke vrouw is voor mij meer dan de keuzes die ze maakt.

Samen met een collega zijn we een keer in Hongarije geweest. We bezochten een Roma-dorp en toen ineens viel het kwartje. Ik dacht aan al die vrouwen die ik ontmoet had en wist: uit zo’n plek kom jij. Dan begrijp je ook wat hun pad is, waardoor ze hier terechtkomen. Ze woonden in huizen met gaten in het dak, kinderen liepen op blote voeten. De armoede was zo zichtbaar en dus ook de beperkte mogelijkheden.

Als ik aan vrouwen vraag: wat was jouw droom vroeger, dan antwoorden ze vaak:  geld verdienen. Ze zijn opgegroeid met honger en armoede en hebben nooit de luxe gehad om te dromen. Dat raakt mij zo. En dat is waar we bij De Haven naar op zoek gaan. Dat je weer durft te dromen, van jezelf leert te houden. En dat ze de kracht die ze hebben, gaan inzetten om te doen waar God ze voor geschapen heeft.

Wil jij ook strijden tegen het onrecht wat plaatsvindt in de prostitutie? Steun het werk van De Haven. Op deze pagina vind je meer informatie.