columns

Vasthouden


De herfstvakantie staat voor de deur. Heb jij er ook zo’n zin in? Wat een heerlijk vooruitzicht is dat toch: het bos, de kleuren, de ontspanning. De zomervakantie is al weer lang geleden.


Een paar korte vakantieweken in het voor- en najaar, en dan aan het eind van het seizoen de ‘grote vakantie’. Dat is ons ritme. Iedere zomer genieten wij als gezin van tijd met elkaar en van meer tijd met God. Van een leven zonder schema’s en dichter bij de natuur. Drie weken lang past ons leven in een tent en bestaat de voorraadkast uit een kartonnen doos. Onze kinderen vermaken zich met, ja, met wat eigenlijk? Een bal, een gevonden stok, een fiets. 


En élk jaar is er aan het einde van die zomer de wens om dat ritme vol te houden. “We gaan dit vasthouden hoor!” zeggen mijn man en ik dan tegen elkaar. Minder schermen, meer boeken en meer samen spelletjes doen. En we blijven eten in de tuin! 
Zo gezegd, zo gedaan. De eerste werkdag na de afgelopen zomervakantie wandelde ik dus naar kantoor. Met een hoofd vol goede ideeën klapte ik mijn laptop open. Het kostte maar een uurtje extra! Ik nam me voor om in ieder geval dít er in te houden, minstens een keer per week. Twee keer knipperen en nu is het weer bijna herfstvakantie. 


In deze Havenpost lees je hoe lastig het is om te stoppen met prostitutie. Vaak zijn er externe factoren die een vrouw vasthouden. Maar oude ritmes en gewoontes trekken ook. Bij De Haven moeten we ons soms inhouden. Je gunt die ander een rustiger leven. ‘Dóe het nou! Stop nou écht, voorgoed!’ denken we dan. Soms zijn we teleurgesteld als een vrouw goede stappen zet en dan ineens van de radar verdwijnt. Ik probeer dan mild naar die ander te kijken. Omdat ik door de meest liefdevolle ogen wordt bekeken mag ik ook mild naar mezelf zijn, en dus naar de ander. Welgeteld twee keer heb ik naar werk gelopen. Het ‘sneller’ van de fiets lokte toch te sterk. 


Eva Wielenga, manager Stichting De Haven