columns

Beter dan kerst


Het is zaterdag, de zaterdag van de nieuwe coronawerkelijkheid. De kinderen hebben aandacht nodig. We doen spelletjes, we praten en we proberen in te schatten hoe ze in hun vel zitten na een week corona-realiteit. Ik bel aan bij de buren voor een praatje. Voel me nog steeds bijzonder gek als ik 1,5 meter achteruit loop. We lachen er maar om. De buurman, bakker van beroep, zegt vrolijk: “We draaien beter dan kerst- gebak, luxe brood, stollen, de mensen kopen zich suf!”


Op zondag hoop ik uit te slapen, maar de adrenaline maakt dat ik te alert ben. Om 8 uur ’s ochtends staat mijn appeltaart al in de oven. Ik hoop dat een vroege strandwandeling in mijn eentje de emoties een beetje bij me losmaakt, maar zelfs in alle vroegte op een leeg strand lukt dat niet. De week schiet in mijn hoofd voorbij.

Ik weet nog precies het kantelpunt. Zondagavond 15 maart kondigde Minister Bruno Bruins om 17.15 uur aan dat seksinrichtingen gesloten zouden worden. En met deze afkondiging begon de achtbaan op mijn werk. Drie telefoontjes later zijn drie collega’s op weg naar de Haagse prostitutiestraten. Ze waren nog op tijd om de straten te zien leegstromen. Later die avond hoor ik verslagen van complete ontreddering en paniek. “Hoe kan ik nu mijn huur betalen?” zegt een van onze vaste gezichten. Een ander schreeuwt boos: “Maar ik heb nog niet genoeg verdiend! Hoe moet ik nu eten kopen?”. Vanuit de ooghoeken zien we nu veel verdachte auto’s waar vrouwen in stappen. We zijn simpelweg te druk om deze vrouwen te bereiken. We willen zo veel mogelijk vrouwen en transgenders onze hulp aanbieden. We wisselen gelukkig veel telefoonnummers uit. Later die week helpen exploitanten ons om via de Whatsapp zo veel mogelijk mensen te bereiken in het Thai, Roemeens, Hongaars, Spaans en Engels. Ook sturen we sms berichten naar 850 mensen in de seksindustrie. Niet uit beeld raken! Niet uit beeld raken! is ons credo in de eerste dagen.

Vanaf woensdag stroomt het binnen. Zo’n twintig van onze bestaande cliënten die zich aan het voorbereiden waren om te stoppen met prostitutie, willen deze tijd gebruiken om definitief uit te stappen. We drukken bij de gemeente om hun procedures snel te laten verlopen. Maar de gemeente is ook druk en we moeten wachten tot de details van de regelingen duidelijk worden. Binnen een week krijgen we meer nieuwe aanmeldingen dan we normaal in twee jaar krijgen. Het stelt ons voor duivelse dilemma’s: Wie help je eerst? Wie schuiven we naar voren voor voedselpakketten, diepvriesmaaltijden, aanvragen voor uitkeringen? De verantwoordelijkheid drukt zwaar.

Nu is het precies een week later. Zondag, kwart over vijf. Ik ruik de geuren van scharrelkip uit de oven met rozemarijnaardappeltjes. De opmerking van mijn buurman galmt na in mijn hoofd. Ineens besef ik dat de kosten van ons eten deze dag gelijk zijn aan wat ik vrijdagavond aan vijftien gezinnen heb mogen overmaken. Ik denk aan de inhoud van de voedselpakketten. Ze moeten er een week van rondkomen, in afwachting van een uitkering die niet altijd alle vaste lasten gaat dekken. En dan komen ineens de tranen.

Eva Wielenga is directeur bij Stichting De Haven. Stichting De Haven is er voor moeders, dochters en zussen die in de seksindustrie werken. We bieden intensief veldwerk, prostitutie maatschappelijk werk en een uitstapprogramma op maat. Wil jij in deze crisis ook klaarstaan voor vrouwen in de seksindustrie? We hebben je hulp nu harder nodig dan ooit! Steun door je gift over te maken naar NL45 INGB 0007361219, t.n.v. Stichting de Haven of door maandelijks te steunen.