columns

Verdwaalde vrijheid


Bijna zeven jaar geleden verhuisde ik naar Rijswijk, op de fiets leerde ik Rijswijk, maar ook Den Haag kennen. De straatjes en steegjes, en de route van Rijswijk naar het strand. De plek om van echte vrijheid te genieten.


Nadat ik ongeveer een half jaar in Rijswijk woonde kocht ik een auto. De eerste week dat die auto er was leek het mij verstandig om op een avond met de auto naar het strand te gaan. Enthousiast reed ik de Rijswijkseweg uit. Op het Rijswijkseplein sloeg ik rechtsaf, net zoals ik met de fiets zou doen. Maar zodra ik door de bocht was bedacht ik me dat het niet slim was om met de auto het centrum van Den Haag door te rijden. Dan maar even een zijstraatje in om te keren. Na 20 meter zag ik de roodverlichte ramen… ‘Hier wil ik niet zijn! ’ Snel reed ik door in de hoop weer op de doorgaande weg uit te komen… ‘Paaltjes!?!’ De mannen in de Geleenstraat draaiden hun hoofd, en speurden door mijn voorruit om te zien welke onverlaat deze doodlopende straat in was gereden en nu achteruit zo snel mogelijk weer weg wilde komen…

Dit was mijn eerste ervaring met de prostitutie in Den Haag. Een wereld waar ik niet hoorde, waar ik niet wilde zijn, maar waar ik door een vrijwillige keus toch midden in was beland. Voor veel vrouwen in de straat geldt precies hetzelfde. Door een vrijwillige keuze belanden ze ergens waar ze niet willen zijn, maar de weg terug is voor hun niet vanzelfsprekend en vaak verschrikkelijk moeilijk. Vaak hoor je een hard oordeel: ‘Ze hebben er zelf voor gekozen.’ Maar is de realiteit niet dat wij allemaal voortdurend keuzes maken waar we op terug zouden willen komen. En zijn we niet allemaal blij als iemand ons vriendelijk de weg wijst als wij ergens in een onbekende stad de weg kwijt zijn?

Een half uurtje later genoot ik van vrijheid op het strand…

Bas de Ruijter